Naam | Rob Klinkenberg
Geboortedatum | 1953
Waarom Theater | Vanwege dat zeldzame overrompelende moment waarop tijd en ruimte ophouden te bestaan omdat publiek en spelers één gevoel weten te delen.
Rob Klinkenberg was de afgelopen 4 jaar artistiek directeur van Toneelgroep Oostpool. Per 1 augustus 2012 is hij als dramaturg verbonden aan het artistieke team. Na een slecht overwogen start van zijn carrière als hulptechnicus in het Mickerytheater van Ritsaert ten Cate, werd hij begin jaren tachtig aangenomen als dramaturg bij Het Zuidelijk Toneel Globe van Gerardjan Rijnders en Paul Vermeulen Windsant. In de jaren negentig was hij artistiek leider van het productiehuis F Act in Rotterdam, en tussendoor werkte hij als free-lance dramaturg, vertaler en schrijver van reisverhalen voor het tijdschrift Avenue. Samen met Hanna Oberman schreef hij het ‘monologenboekje’ Nu ben ik alleen.
Favoriete plek in Arnhem | De grote eik tussen de Dalweg en de Braamweg
Favoriete film | Amour van Micheal Haneke
Ik lees nu | De kermis van Gravezuid van Hannah van Wieringen
Favoriete eten | Boerenkool met worst
Favoriete acteur | Nu Kirsten Mulder en Stefan Rokebrand
Ik luister nu naar | The Boatsman call van Nick Cave
Deze week
Een beslissende week van het repeteren aan Tsjechov ingaan. Structuur, structuur, structuur. En het programmaboekje schrijven. Uitgestelde eerste lezing van Hard Candy, de nieuwe trailervoorstelling, omdat Marcus ziek was. Schrijven aan het jaarverslag. Als het even kan naar Ouagadougou van Tijdelijke Samenscholing. En naar Beste Sneeuw van Jorieke Abbing in Haarlem. Goed kijken naar de werkloosheidscijfers van januari, die een stevige impuls zullen krijgen door het cultuurbeleid van Halbe Zijlstra, die alweer aan zijn volgende 'klus' is begonnen. O schitterende zinvolle bezuinigingen!
En omdat we met Tsjechov bezig zijn, een stukje tekst van de meester van de menselijkheid, uit 1882. Hij was toen 22 en nog niet beroemd. Hij schreef gewoon om zijn familie te onderhouden. Een fragment uit het verhaal Dit en dat:
Een prachtige middag met vorst. De zon schittert in iedere sneeuwvlok. Geen wolk te zien, geen windvlaag te voelen.
Op een bankje zit een stelletje.
'Ik hou van jou', fluistert hij.
Roze Cupido's spelen op haar mooie wangen.
'Ik hou van jou', vervolgt hij. ... 'zodra ik jou zag, wist ik waarvoor ik leefde en wat het doel van mijn bestaan was! Het is leven met jou of anders helemaal niet. Mijn lief! Marja Ivanovna! Wordt het ja of nee? Marja! Marja Ivanovna... Ik houd van jou... Manesjka... Geef antwoord of ik sterf! Ja of nee?'
Ze slaat haar grote ogen naar hem op. Ze wil 'ja' zeggen tegen hem. Ze opent haar mond een klein beetje.
'Aaaaaaargh!' krijst ze.
Over zijn sneeuwwitte kraag racen twee bedwantsen achter elkaar aan...
O wat een verschrikking!!