Nothing to be done

Wat kan ik doen, vraag ik me af, om hun tijd te doden. Ik heb ze beentjes gegeven, ik heb ze over het een en ander gesproken, ik heb hun de schemering verklaard, dat is allemaal wel waar. Maar is het genoeg, dat kwelt me, is het genoeg? | Pozzo in Wachten op Godot

Wachten op Godot is beroemd en berucht als het meest gespeelde moderne toneelstuk ter wereld. Het gegeven is simpel: twee mannen staan bij een kale boom te wachten op iemand die waarschijnlijk zal komen. De mannen lijken zwervers, clowns, filosofen, die op de rand van de wereld staan, en daar groots en potsierlijk op blijven balanceren. Iedere uitgesproken gedachte, elke kleine handeling is een daad, een grap, een provocatie, een poging waarmee de tijd verstrijkt. In onwetendheid blijven deze mannen toch wachten - samen.

De schrijver en dichter Samuel Beckett (1906-1989) wordt wereldwijd erkend als één van de belangrijkste toneelschrijvers van de twintigste eeuw. Tevens was hij een grondlegger van het moderne toneel. Met het beeld van de twee wachtende personages uit Wachten op Godot heeft Beckett een raadsel opgegeven dat blijft intrigeren. Het stuk is kort na de Tweede Wereldoorlog geschreven en gaf aan het theater een even lachwekkend als schrijnend beeld van het menselijk bestaan dat waarschijnlijk zinloos is, maar toch niet wordt opgegeven.

tekst Samuel Beckett | vertaling Jacoba van Velde | met Lard Adrian, Sanne den Hartogh, Ali Ben Horsting, Stefan Rokebrand | regie Erik Whien | dramaturgie Rob Klinkenberg scenografie Mieke Wolters | licht Han Verweijen | kostuums Carla van Heeckeren van Brandsenburg | Met dank aan Lotte Douze, Phi Nguyen en Ines Sauer portretfotografie Annaleen Louwes