Lulu

Regie | 05.03 t/m 14.05.2016

‘Lulu, dat ben ik.’ | Arnon Grunberg


Omhelzen of verstikken
In Lulu zien we een vrouw en haar elkaar opvolgende geliefden, die elkaar tot grote hoogten stuwen en elkaar net zo rücksichtslos over de kling jagen. Die liefhebben met ‘hebben’ verwarren. Tussen omhelzen en verstikken zit immers maar een klein verschil? Lulu is een tragikomische voorstelling over het donkere verlangen van de mens om de ander te bezitten, over de hunkering om te domineren en de destructie waartoe dit kan leiden. Met mededogen voor de worsteling die liefde is.

Liefde zonder angst
De personages in alle voorstellingen van Marcus Azzini (Angels in America, (in) koud water, They are just kids) staan alleen in de wereld. Ze zijn kwetsbaar tot op het bot en strijden om gezien te worden voor wie ze zijn. Zonder hieraan concessies te hoeven doen. Azzini leest in Lulu diezelfde kracht van kwetsbaarheid. Met Lulu toont hij de radicale daad van het geven van jezelf aan de ander, zonder jezelf te verliezen. Een pleidooi voor de liefde zonder angst. Azzini: ‘In de liefde werkt bezitsdrang destructief. Om liefde te laten groeien moet je de hand van de ander soms even loslaten.’

Topcast
Van Lulu gaat al jaren een grote aantrekkingskracht uit. Toonaangevende regisseurs als Ivo van Hove, Johan Simons, Johan Doesburg en Theu Boermans ensceneerden allen hun eigen Lulu. Marcus Azzini maakt in samenwerking met schrijver Hannah van Wieringen een eigenzinnige versie van Frank Wedekinds monstertragedie, over de dubbelzinnige kracht van de liefde. Voor de voorstelling tekende een topcast, met onder anderen Kirsten Mulder in de rol van Lulu, Kees Hulst (The Sunshine Boys), Teun Luijkx (A’dam E.V.A.) en Benja Bruijning (Alles is familie). Het decor is in handen van kunstenaarsduo Lernert & Sander en de muziek wordt verzorgd door Joost van Bellen en Sander Stenger (Star Studded Studios).

Pornograaf of levenszoeker?
Frank Wedekind (Duitsland, 1864-1918) schreef Lulu eind negentiende eeuw en heeft het jarenlang moeten bewerken om het te mogen publiceren. Decennialang werd hij - onterecht - gezien als pornograaf die de mensen met zijn perverse fantasieën opzadelde. Maar de personages die hij schiep staan niet buiten onze wereld. Wedekind was geen provocateur. Hij zocht naar een nieuwe moraal die uit de geordende wereld kon breken. Hij zocht het leven zelf.

Duur: 2 uur en 25 minuten (na 1,5 uur is er een pauze)

tekst Frank Wedekind | vertaling Judith Herzberg | bewerking Hannah van Wieringen | regie Marcus Azzini | spel Benja Bruijning, Marisa van Eyle, Kees Hulst, Jelle de Jong, Teun Luijkx, Kirsten Mulder, Martijn Nieuwerf | decor Lernert & Sander | muziek Joost van Bellen en Sander Stenger (Star Studded Studios) | lichtontwerp Yuri Schreuders | kostuums Femke van Neerven, Marcus Azzini | techniek Han Verweijen, Hergen Verheul, Jasper Kop, Franz Körner, Niels Bruynjé | dramaturgie Fanne Boland | regie-assistent Loek de Bakker | productie Siri Klein Robbenhaar | publiciteit Suzanne Bos

Hoe nu mens te zijn?

Meld je aan voor onze nieuwsbrief
  1. Volg het repetitieproces van onze nieuwe producties, ontvang als eerste uitnodigingen voor openbare repetities, kijk mee met de inspiratiebronnen van onze makers en nog veel meer. Meld je nu aan voor onze nieuwsbrief!
  2. Vul een geldig e-mailadres in